Siddhartha

geplaatst in: Geen categorie | 0

siddharta

Gepost door Jannes Bouma

31 augustus 2017

 

In mijn geboortejaar schreef Harry Mulisch de roman De Diamant. De Diamant beschrijft hoe Diptadharma de grootste diamant van de wereld, de Siddhartha vindt. De naam Siddhartha is niet toevallig en het moment waarop de Diptadharma de diamant vindt ook niet. Dat valt samen met de tijd (ca. 500 v.Chr.) waarin volgens Hermans Hesse roman Siddhartha de Boeddha prins Siddhartha Gautama op zoek gaat naar verlichting. Siddhartha betekent “hij van wie elke wens vervuld is”. Dan moet je toch gelukkig zijn. Harry Mulisch beschrijft de complete wereldreis die de diamant aflegt. Alle bezitters denken met de Siddhartha het geluk binnen te halen. Dat is echter niet altijd het geval en uiteindelijk blijft er niets van de diamant over. Een Amsterdamse schillenboer gooit in 1954 het laatste restje na een mislukte poging om de steen weer eens te kloven in het vuur om te kijken of de diamant wel echt is. Het blijkt zuivere koolstof te zijn. Dat brandt als een lier!

Soms heb je dat. Dan denk je staat het er echt? Het overkwam mij laatst. Ik was met een paar collega’s een project aan het bespreken en ineens viel de term “koolstof arme economie” in combinatie met de term “bio based”. Ik keek mijn collega vol ongeloof aan. Stom natuurlijk, want zelf heb ik die term al vele malen gelezen en is mij ook wel duidelijk dat verschillende subsidiemaatregelen ons stimuleren om die koolstofarme economie na te streven. En natuurlijk weet ik dat geld doorgaans niet is gemaakt van koolstof. Ik weet echter ook dat om het metaal enigszins geschikt te maken om er munten van te slaan, toevoeging van koolstof nodig is. Maar dan heb je nog geen koolstof economie.

Koolstof is overal. Het is het verbindende element in alle organische molecuulstructuren. Zonder koolstof is er geen leven. Koolstof is ook het element dat ons bij uitstek leert hoe circulaire economie in elkaar zou moeten zitten. Even terug naar de biologie les op school: Mensen en dieren verbranden koolstofwaterstoffen. Daarbij komt water en koolzuur (CO2) vrij. Fotosynthese in planten doet het omgekeerde. (CxHy + O2  <=> CO2 + H2O). Bij verbranding komt energie vrij en fotosynthese heeft energie (zonlicht) nodig.

Dat is de essentie van Bio based in een notendop. Een mooiere cirkel kan haast niet, de koolstof die er is, blijft er. Gelukkig zou ik haast zeggen, niks koolstofarm.

Helaas is de cirkel niet echt rond. We hebben met zijn allen veel energie nodig. Om die op te wekken verbanden we meer kool(water)stoffen dan planten produceren. Daarvoor gebruiken we oude plantenresten die in de bodem zijn opgeslagen, geheel of gedeeltelijk verkoold, dat wel, maar niet zo mooi dat het diamanten zijn geworden. Het probleem wordt nog groter als we de fotosynthese ook nog eens belemmeren en blijkt dat onder andere koolzuurgas in de atmosfeer als het ware een deken vormt waar de warmte onder blijft hangen. Ineens beseffen we dat we in een broeikas zitten en daar willen we uit.

Ligt dat aan de koolstof die we verhandelen? Neen, dat kan niet. Wat mij betreft blijft koolstof een geweldig element en in haar zuiverste vorm is het ook nog eens zo mooi dat mensen het bezit ervan verbinden aan rijkdom en geluk. Zelfs Madonna maakt duidelijk dat er geluk zit in koolstof: “Diamonds are a girls best friend!” Velen streefden het bezit van Siddhartha na. Uiteindelijk blijft er echter geen zuivere koolstof over, maar verbrandt de diamant. Wat resteert is koolzuur. En dat is nou juist wat al die mensen die Harry Mulisch beschrijft niet wilden. Ik weet niet of Mulisch een groot visionair was of gewoon een mooie en makkelijk leesbare roman wilde schrijven. Eigenlijk is met het verbranden van de diamant het geluk in rook opgegaan. Er dringt zich een parallel op. Gaat met het verbranden van fossiele koolstof ons geluk ook in rook op? En even ging er een duiveltje op mijn schouder zitten. Zou de overheid met haar streven naar een koolstof arme economie zoiets na streven als het in rook opgaan van geluk. Dat kan natuurlijk niet waar zijn!

Ik ben weer over de schrik en het ongeloof heen. Met beide benen op de grond besef ik dat het steeds weer goed is om te zoeken naar de bedoeling achter de woorden. Die koolstof cirkel moet weer rond. Daar kunnen we allemaal aan meewerken, door minder energie te verbruiken en door de energie de we nodig hebben niet te halen uit verbanding van fossiele koolstoffen, maar direct uit natuurlijke bronnen. Dat noemen we dan koolstofarme economie. Het zij zo. Je kunt ook kiezen voor het bevorderen van fotosynthese. In ieder geval moet het teveel aan koolzuur uit de lucht.

Wij van Trisolis willen ons graag verbinden aan het weer rond maken de cirkel en daar zoveel mogelijk partners bij betrekken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.